சொன்னவற்றின் வலைப்பின்னல்

நாமே சொன்னவற்றின் 

சுயவலையில் சுழல்கின்றோம் நாமே 

ஆதிகால முனகல் உறுமலைத் 

தாண்டிச் செல்லாமல் சுற்றுகிறோம் 

சுகம் நமது வழிநடத்தும் விண்மீனாய் 

யுகங்கள் உருண்டு 

யுக்தி பிறந்து 

அகத்துள் உணர்வு குனிந்து 

ஆன காலமெல்லாம் சுற்றிவந்த நூற்கண்டு 

அண்டத்திற்குக் கோவணம் கட்டும் 

பரிணாம காலத்தின் 

பிண்டப் பசுவை மந்திரித்துத் 

திறக்கத் தேதி வைக்கத் தேடுவது 

திரிகாலத்தின் பஞ்ச அங்கப் பிரதியை 

உரிவைத்த வெண்ணையாய் உயிர்ப்பொருள் 

ஊழியின் உத்திரத்தில் துஞ்சும் 

ஆதிகால மனிதன் முதுகின் மேல் 

மனிதன் முதுகின் மேல் 

மனிதன் மேல் முதுகில் 

உரியடிக்க உந்து காலும் 

ஊன்றி நிற்கும் ஒரு கழிக்காலம் 

சொல்லுடன் சொல் மாட்டிச் சுழலவிட்டுச் 

சொன்னவற்றின் வலைப்பின்னல் சிலந்திகள் நாம். 

***