விலாசம்

எங்கோ எங்கோ உள்ளேதான் உன்வாசம்.
எங்கென்று தேடித்தான் கண்ணை மூடுகிறேன்;
ஆனால் வெளியில் எங்கோ உன் குரல் கேட்கிறது.
வெளியில், வானில், 

விரிந்த அண்டப் பரப்பின்
விளிம்பிற்கப்பால் உன்னைத் தேடிச் செல்கிறேன்.
உள்ளத்துக் குள்ளிருந்து உன்குரல் கேட்கிறது;
நேற்று, நேற்றுக்குமுன் என்று
கடந்த காலம் எல்லாம் தேடி,
எதிர்காலச் சந்தில் வந்து நிற்கிறேன்;
எங்கும் உன் காலடித் தடங்கள்.
தடம் ஒற்றித் தொடரும் திறலில் தேடுகிறேன்;
நிகழ்காலத் தேட்டத்தின் நிழலாய் நீளும் பழமை;
பழமைதான் உன்கோயில் என்று 

விரதம் காத்து வந்து நின்றேன்;
புதுமைக்குள் புதுமையாய்ப் 

புறப்பட்டுப் போனாய்;
புதுமைக்குள் முகிழ்க்கும் உன் பிரஸன்னம் 

என்று பொறுமை காத்தேன்;
என்றோ நீ வந்து சேர்ந்துவிட்ட செய்தி 

உரைத்து வந்தது காலம்.
தேடிக் களைத்தயர்ந்தேன்;
தூங்குங்கால் எனை மடிமீது கிடத்தித் 

தலைகோதி விட்டதாய்க்
கதைத்தன பஞ்சபூதங்கள்;
இருக்கின்றாய் என்று தேடி வந்தேன்;
இல்லையென நிரூபித்துச் சென்றாய்;
இல்லை என நிம்மதியாய்த் திரிந்தேன்;
இருக்கும் தடம் காட்டி 

என்னை வளைத்துக்கொண்டாய்;
உன் இன்பத்துக்குப் பொருளாக எண்ணி
எனை உவந்தேன்;
உன் லீலைக்குப் பொருளாக ஆக்கி
எனை மகிழ்ந்தாய்;
உன் கையில் குழலாக ஆகிக் கீதம் இசைத்தேன்;
அதன் அடியோடும் ஆதாரச் சுருதியாக 

என் அகங்காரம் ஆக்கிச் சிரித்தாய்;
என்னில் நான் உட்சிறையாகி 

மடிந்தேன் என விழுந்தேன்;
உன்னில் நீ என்னை ஏற்று 

உயிர்க் குயிராய் எழுந்தாய்;
கண்ணில் நீ உன்னைக் காட்டாமல் சென்றாய்;
காணும் வேட்கையில் நானும் கருத்திழந்தேன்;
முடிவாக ஒன்றைச் சொல்லிப்போ முழுமுதலே!
நம்மிலிருந்து நாம் ஒருவரை ஒருவர்
நழுவித்தான் போமோ காலம்?
நேர்கொடு நேர் சந்தித்தால்
நில்லாது போமோ வையம்?
நான் என்பது உதித்த இடத்தே
ஒடுங்கிப் போனால்
ஏன் என்பது தெரிய வருமோ
உணர்வின் மூர்த்தி! 

***