உலகியல்

முந்தைய வீடு தோட்ட வீடு
முன்கட்டில் மல்லிகை மற்றும்
செம்பூக்கள் குலுங்கும்
தெருவை ஒட்டி வளர்ந்து கவிந்து
எம்பும் ஆடு மாடு
தவ்வும் அணில்
தொட்டுத் தொட்டுப் போகும்
பட்டாம்பூச்சி இவற்றோடு
உறவாடி நிற்கும் செடிகள்
ஒரு பக்கம் எலுமிச்சை
கலக்கிய பசும் நிறம் கொண்டு
தன்னை இல்செறிக்கும் முள்ளில்
கைக்கிளை காட்டி இருக்கும்
அந்திக்கு முன்
வெந்தய வெய்யில்
கிடைசாய்ந்த கிரண கிருமி ஓட்டம்
முடையாத தென்னை
முதுகிழவியின் பேச்சொலிக்கும்
காம்பௌண்ட் சுவரொற்றித் தலை
மயிர் ஆண்டினாவின் நகர்வாய்
ஒற்றைக் கை ஒருக்களித்து
விருட்டென உயர்ந்து
ஒரு மலர் பறித்து ஓடும்
அடுத்த கைத் தவணைக்கு
மெல்லச் சென்றங்கு நின்றால்
தார்மிகக் கோபத்துடன் ஓருருவம்
தான் தெருவில்தான் நிற்பதாய்க்
கேளாத நியாயம் துலக்கும்
புன்சிரித்தால் பிடரி குமுறும் கோபம்
ஊமை முறைப்பாய்த் தள்ளிச் சென்று
ஆமை வேகமாய் நகர்வது போலும்
குற்றம் பார்க்கில்..எனும் குதப்பு மொழியொன்று
நினைவில் எழுந்து விரசம் பிதிரும்
’தட்’டெனும் ஒலிகேட்டு
விரைந்து போய்ப் பார்த்தால்
உள்ளே குதித்து ஒருபழம் கவர்ந்து
மெள்ளச் சருக்கி வெளியேறும்
கள்ளம் கடைவாய்க் கோணித்
தன்பொருள் உள்ளே விழுந்ததாய்
ஒப்பனை நிரூபணம் காட்டும்
பார்க்காத பொழுதில்
கதவம் மெல்ல விலக்கி
அதர்வினாச் சென்று அலையும் கைகள்
பறித்துப் பையில் இட்ட மலர்கள்
பின்வந்து நிற்கும் நம் உருவம் உறைக்கக்
’கடவுளுக்கு’ ‘உங்காத்துக்குத்தான் புண்ணியம்’
நாம் கேளாத ஆசிகளைப் பொழியும்;
கடுகடுத்தால் மொணமொணக்கும்
கண்டித்தால் வெறுப்புமிழ்ந்து செல்லும்
பழகிப் போன மரமும் செடியும் மலர்களும்
ஏன் பறவை இனங்களும் கூட
உலகியல் உணர்த்திச் சிரிக்கும்
விடு தொலையட்டும் விடு தொலையட்டும்
என்று அணிலும் அலுத்துக் கொள்ளும்
தூங்கி வழியும் வானம். 

*