ஒளிவு

ஏய்! யாரது? யாரது?
என்னுள்ளே ஒளிவது?
ஊரெல்லாம் ஓடி
உழைத்துவந்த களைப்பென்றாலும்
ஒளிந்துகொள்ள என்னெஞ்சம்தான்
கிட்டியதோ கள்ளப்பொய் இருளுக்கு? 

இன்றுமட்டும் என்னை விட்டுவிடு.
இருநிலம் எங்கும் தேடினாலும்
மருள் என்ற மஞ்சமிட்ட
ஒரு குகை உன்னெஞ்சம் விட்டால்
கிடைப்பரிது; பரவாயில்லை;
எத்தனையோ நாட்கள் நீ
என் பவனக் கொலுவிருப்பில்
உன்னிஷ்டப்படியெல்லாம் திரிந்தாயே!
நான் எதுவும் சொன்னதுண்டா? 

உனை அண்டிவந்த நாட்கள்
ஓர் இருட்காலம்;
எனை மண்டிச் சேர்ந்த பொய்கள்
ஏராளம்;
இன்றுதான் காலக் கசடுகளைக்
கழுவிச் சுரண்டிக் காயவிட்டுத்
தூயதாய் ஆக்கி வைத்தேன்;
தொலைவில் போ!
பேயானாலும் பிரிவு கொடிது; 

தாய்போல் உன்னைத்
தாங்கியதெல்லாம் மறந்தாயா?
ஏங்கியதெல்லாம் ஏற்று நீ மகிழ
என் பெயர் சொல்வாய்
என்றிருந்தேன் யான்
நோவாய் உனக்கு ஆனதும் என்? 

இருளின் மடிசுகம் ஒரு பொய் நிகழ்வு;
அருளின் விடியலில் அது பொடியும்;
அதுவரை மயக்கில்
அநுபவம் கோடி தந்ததாய்ப்
பொய்யாய்க் கணக்கெழுதும்;
போகட்டும் விடு என்று
பொல்லாங்கு அஞ்சுகின்ற
மெல்லியவென் உள்ளம் மலைக்கும்;
புல்லிய காரணங்கள் புனிதம் பூசும்;
வில்லுதைத்த சரங்களெனெ
விழைவு முகம் பல தைக்கும்;
அடிபட்ட மானாய் அகம் குழையும்;
ஆர்ப்பரிக்கும் இரவின் அதிர்வுகளில்
அந்தரங்கம் கலகலத்துப் போகும்;
ஆன்மப் பாழாகி
ஊன்பொதியில் உயிர் தேம்பும்;
உருள் வையக் கண்ணாகி
ஒற்றைத்தேர் உருட்டிவரும்
ஒரு வெய்யோன்
பையத் தன் கதிர்க்கரத்தால்
தைவரும் இன்புலரிக்கே
மயலாகி நெஞ்சம்
வடக்கிருக்கும் இந்நாளில்
இடக்காகப் பேசி
என்னதான் நீ புகன்றாலும்
இருளுக்கிங் கில்லை யிடம். 

***