அட்டகாமா

அட்டகாமா கடும்பாலை
விட்ட குறைக்கும் விழல் நீரும் இல்லை
தொட்ட குறைக்குக் குழி நீரும் இல்லை
மலை தொட்டுக் கடல் தொடும்
மரித்த பாலையில்
நிலப்பாழ் நீர்ப்பாழ்
நிலைப்பதுவும் ஊழ்
அங்கும் ஒரு ஜீவன்
மங்காமல் தொடரும்
காலை உருகி மாலை உறையும்
கடலோரம் சேர இரவெல்லாம் பயணம்
வீசிய பனிமூட்டம்
கவிந்த கரைத் தாவரத்தில்
இளங்காலை இளக்கும்
பனிச்சொட்டைக் குடித்து
உயிர் தக்க வைக்கும்
சூக்குமம் கற்றன ஜீவிக்கும்
நாளை காலையில்
நுனிப் பனி நீர் வீழும்
என நம்பிப் பகலெல்லாம்
இரைதேடும் மிருகம்.
மறைதேடும் ஒன்றங்கு
மறைவின்றித் தெரியும்;
திரைமோதும் கடல்
பனிமூடும் மாலை
கதிர் வெதுப்பும் காலை
உயிர் வாழ்வின் தவணை. 

*